Go Ahead. Be Creative!

Thursday, 20 November 2008 16:18

 

ဒီအေၾကာင္းေလးကေတာ့ ဦးေဖျမင့္ ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ႏွင့္ ႏွလုံးသား စာအုပ္ထဲ က

"ဆန္းသစ္တီထြင္တတ္တဲ့သတၱိ" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလး ကိုဖတ္ျပီး ႏွစ္သက္လို႔

ကြၽန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး ဖတ္ရေအာင္ JZ Blog ထဲမွာ ေရးလိုက္ ရပါတယ္။

မူရင္း အစစ္ကေတာ့ Robet Fulghum ရဲ႕ Go Ahead. Be Creative! ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ိန္ရရင္ ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။

 

 

ကၽြန္ေတာ္၏ သီးသန္ ့ကမ ၻာထဲမွာ အဖိုးတန္ မွတ္ေက်ာက္ကေလးေတြ ရွိသည္။

ခရီးသြားသည့္အခါ လမ္းညႊန္ေျမပံုကို ၾကည့္သလို ဘ၀ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္မၾကာခဏ လွန္ေလွာရ၊ ရည္ညႊန္းကိုးကားရသည့္

အယူအဆမ်ား၊ စကားမ်ား၊ အျဖစ္အပ်က္အခ်က္အလက္မ်ား၊ မွတ္သားထားခ်က္မ်ားကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သည္မွတ္ေက်ာက္ ရတနာေတြထဲမွာ စစ္တုရင္ေလာကက ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လည္း ပါ၀င္သည္။

ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ႏိုင္ငံတကာ ျပိဳင္ပြဲတစ္ခု၌ ဖရင့္(က)မာရွယ္အမည္ရွိ စစ္တုရင္ သမားတစ္ေယာက္သည္ စစ္တုရင္ခံုေပၚမွာ

ျမင္ရဘူးသမွ်ထဲတြင္ အလွပဆံုးေရႊ ့ကြက္ဟု တသသေျပာဆိုၾကရသည့္ ကစားကြက္တစ္ခုကို ျပသခဲ့ပါသည္။ ပြဲက အေရးၾကီးေသာ

ပြဲတစ္ပြဲ။ တစ္ဖက္မွ ရုရွားစစ္တုရင္သမားႏွင့္ လက္ရည္ညီကာ အၾကိတ္အနယ္ ယွဥ္ျပိဳင္ေနရသည့္ အေနအထား။ တစ္ဖက္လူက

မာရွယ္၏ ဘုရင္မကို အဆက္မျပတ္ ဖိတိုက္ေနသည္။ ဘုရင္မဆိုသည္က စစ္တုရင္ခံုေပၚ၌ အၾကီးမားဆံုး ထိုးစစ္လက္နက္။ ထို ့ေၾကာင့္

ထံုးစံအားျဖင့္ ဘုရင္မ၏ လံုျခံဳေရးကို အထူးသတိထားၾကသည္။ ယခုေလာေလာဆယ္ မာရွယ္၌ သူ ့ဘုရင္မအတြက္

ေရႊ ့ကြက္သံုးေလးကြက္ ရွိေနသည္ျဖစ္ရာ အစဥ္အလာအတိုင္း ေဘးအကင္းဆံုးေနရာသို ့သူေရႊ ့သြားလိမ့္မည္ဟု ပရိသတ္က

ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။

မာရွယ္မေရႊ ့ေသး။ သူ ့အတြက္ သတ္မွတ္ထားသည့္ အခ်ိန္ကို အျပည့္သံုးကာ ကစားကြက္အေနအထားကို အျပန္ျပန္အလွန္လွန္

သူစဥ္းစားသည္။ ျပီးေတာ့ ဘုရင္မကို ေကာက္ကိုင္သည္။ ခဏေလးကိုင္ထားေသးသည္။ သည္ေနာက္တြင္မွ လံုး၀ေရႊ ့ရန္

မသင့္ဟုထင္ရသည့္ အကြက္မွာ သြားခ်ထားလိုက္သည္။ သည္ေနရာမွာ ဘုရင္မကို လွမ္းစားႏိုင္သည့္ ရန္သူ ့အရုပ္သံုးရုပ္တိတိ ရွိေနသည္။

ဟာ၊ ဘုရင္မကို သည္အတိုင္း အေခ်ာက္တုိက္ အစားခံလုိက္ေတာ့မွာလား။ ဘုရင္မဆိုသည္က လံုး၀ လြတ္ေပါက္မရွိေတာ့ဘူးဆိုသည့္

အေနအထားမ်ိဳးက်မွသာ အဆံုးရႈံးခံရမည့္ အရာျဖစ္သည္။ ေဘးမွပြဲၾကည့္ပရိသတ္သာမက တစ္ဖက္က ကစားေနသူပါ အၾကီးအက်ယ္

အံ့အားသင့္သြားသည္။

သို ့ေသာ္ ခဏအၾကာမွာေတာ့ သူတို ့အားလံုး သေဘာေပါက္သြားၾကသည္။ မာရွယ္ေရႊ ့လိုက္ေသာအကြက္သည္ အလြန္ ့အလြန္

ထူးျခားေကာင္းမြန္သည့္ ကစားကြက္တစ္ခုျဖစ္ေနေခ်သည္။ သူ ့ဘုရင္မသည္ အစားခံရမည့္ အကြက္ေပၚတြင္ ေရာက္ရွိေနတာ

မွန္ပါ၏။ သို ့ေသာ္ သူ ့ကိုဘယ္အေကာင္ႏွင့္ စားသည္ျဖစ္ေစ စားျပီးသည့္ေနာက္မွာ တစ္ဖက္လူ မုခ်႐ႈံးရေတာ့မည္သာျဖစ္သည္။

ဘယ္လိုမွမရေတာ့ဘူးဆိုတာ ျမင္လိုက္ျပီးသည့္ေနာက္တြင္ ႐ု႐ွားစစ္ဘုရင္သမား ဆက္မကစားေတာ့ပဲ အ႐ံႈးေပးသြားေလသည္။

ေစာေစာက မထင္မွတ္ေသာ ေရႊ ့ကြက္ေၾကာင့္ ေယာင္တိေယာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ေသာ ပရိသတ္သည္ သည္ေတာ့မွ သတိျပန္

လည္ကာ စစ္တုရင္ခံုေပၚသို ့ေငြစကၠဴေတြ ၀ိုင္းအံုၾကဲခ်ၾကသည္။ မာရွယ္က ဘုရင္မကို စေတးသည့္ ရွားပါး၍ ရဲ တင္းလွေသာ

ကစားကြက္ျဖင့္ အႏိုင္ယူသြားျခင္းေပတည္း။

မာရွယ္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို စိစစ္ၾကည့္သည့္ အခါ ယခုပြဲ၌ သူအႏိုင္ရ မရဟူသည္ အဓိကက်သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မယူဆ။

ဘုရင္မကို ၄င္းအကြက္ေပၚ ေရႊပစ္ခဲ့ျခင္းသက္သက္သည္လည္း သည္ေလာက္ၾကီးအေရးပါလွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မဆိုခ်င္။

တကယ္အဓိက က်သည္က ဘုရင္မကို သည္အကြက္ေပၚေရႊ႔ ့လွ်င္ အစားခံရမွာပဲ၊ တျခားဘယ္ကိုေရႊ ့မလဲဟူ၍ သမားရိုးက်

အတိုင္မစဥ္းစား၊ အစားခံရမယ္ဆိုတာ ဟုတ္ျပီ၊ ဟုိေကာင္နဲ ့စားရင္ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ၊ ဒီဘက္ကေကာင္နဲ ့စားရင္ေကာ စသည္ျဖင့္

တြက္ခ်က္ရင္း၊ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုစားစား ကိုယ္ဘက္က အႏိုင္ခ်ည္းပဲဆိုတာ ဘြားကနဲ သြားျမင္ေလာက္ေအာင္အထိ သမားရိုက်

အေတြးေဘာင္၏ အျပင္ဘက္မွာ အခ်ိန္ၾကာၾကာ သူစဥ္းစားေနခဲ့သည့္ကိစၥျဖစ္သည္။ သူသည္ သမားရိုးက် ကစားနည္း ကစားဟန္ေတြ၊

အစဥ္အလာ ကစားကြက္ ေဘာင္ေတြ၏ အျပင္ဘက္သို ့ထြက္ၾကည့္ခဲ့သည္။ သူ ့မွာ လြဲကာမွလြဲေစ မိမိအေတြး မိမိအယူအဆျဖင့္သာ

ဆံုးျဖတ္လုပ္ကုိင္မည္ဟူေသာ စိတ္မ်ိဳးရွိေနသည္။ ထို ့ေၾကာင့္၊ သည္တစ္ပြဲမွာ ႐ံႈးသည္ျဖစ္ေစ ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မာရွယ္ကား

ေနာက္ဆံုး၌ ေအာင္ပြဲခံမည့္သူသာ ျဖစ္သည္။

မာရွယ္၏ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်ခဲ့ဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀အတြက္

လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ား၊ စာရင္းမွာလည္း “ဘုရင္မကို စေတးရမဲ့အခ်ိန္လား စဥ္းစား” ဟူေသာ စကားတစ္ခု ေရးသြင္းထားခဲ့ပါသည္။

သည္လမ္းညႊန္ခ်က္ကို သံုးစြဲရမည့္ အေနအထားမ်ားကလည္း လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္မထားသည့္ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ဘြားကနဲ

ေပၚလာတတ္ပါသည္။

အဲ့ဒီအေတြးေလးကို ခဏသိမ္းထားေပးပါ။ယခု ကၽြန္ေတာ့္မွတ္ေက်ာက္ရတနာစုထဲမွ ေနာက္တစ္ခုကို ထုတ္ျပပါရေစ။

တင္ကာတြိဳင္း (Tinkertoy) ဟု ဆိုလိုက္လွ်င္ ကေလးတုန္းက ကစားခဲ့ၾကသည့္ ေဆာက္လုပ္ေရးကစားစရာပစၥည္းဆိုတာ

အမွတ္ရလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ဗူးရွည္ၾကီးေတြႏွင့္လာသည္။ အထဲမွာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ခ်ိတ္ဆက္၍ရေသာ သစ္သားတံုးမ်ား၊

ဘီးလံုးမ်ား၊ အတံတိုရွည္မ်ား ပါသည္။

သည္လိုပါ။ လြန္ခဲ့သည့္ ငါးႏွစ္ခန္ ့က ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားအား ပန္းခ်ီပညာ သင္ၾကားေပးခဲ့ဖူးပါသည္။ သည္အခါ

သင္တန္းအစပိုင္း၌ သူတို ့အား စမ္သပ္ရန္အတြက္ တင္ကာတြိဳင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ အသံုးျပဳခဲ့သည္။ သူတို ့ေတြဆီမွာ

တီထြင္ဖန္တီးတတ္သည့္ စြမ္းရည္ ဘယ္ေလာက္စီ ပါၾကသလဲသိခ်င္၍ ျဖစ္သည္။ သင္တန္းအစပိုင္း တနလၤာေန ့မ်ိဳးမွာ

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စီ၏ေရွ ့၌ တင္ကာတြိဳင္းဗူးငယ္ တစ္ဗူးစီ ကၽြန္ေတာ္ခ်ထားေပးျပီး ဒါေတြႏွင့္ ဘာလုပ္ရမည္ဆိုတာကို

ေသေသခ်ာခ်ာ တိတိက်က်မဟုတ္ ခပ္တိုတို ခပ္လံုးလံုးေျပာပါသည္။ “တင္ကာတြိဳင္းနဲ ့မင္းတုိိ ့ဘာတစ္ခုခု လုပ္လို ့ရမလဲ လုပ္ၾကည့္၊

ဒီေန ့မင္းတုိ ့အခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္ရတယ္၊ ဒီအပတ္တစ္ပတ္လံုး က်န္တဲ့ ရက္ေတြလဲ ၄၅ မိနစ္စီပဲ” ဟူ၍။

ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ ့က ရုတ္တရက္ ဘာကစရမွန္းမသိ၊ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ၾကသည္။ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့

ဗူးထဲမွာပါသည့္ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြဖတ္၊ ျပထားသည့္ နမူနာပံုစံေတြ ၾကည့္ကာ အဲသည္အထဲက တစ္ခုကို ေရြးျပီး အဲသည္အတိုင္း

တည္ေဆာက္ၾကသည္။ သင္တန္းတစ္သုတ္မွာ အနည္းဆံုး တစ္ေယာက္ေလာက္ကေတာ့ တင္ကားတြိဳင္းဗူးထဲမွာ ပါတာေတြႏွင့္ခ်ည္း

ေက်နပ္မေန။ ၄င္းကေပးသည့္ တီထြင္ ဖန္တီးမႈ အတိုင္းအတာေဘာင္ကို ေဖာက္ထြက္ကာ ခဲတံတို ့၊ စကၠဴညွပ္သည့္ကလစ္တို ့၊ ၾကိဳးတို ့၊

ဗလာစာရြက္တို ့စသျဖင့္ ပန္းခ်ီစတူဒီယိုခန္းထဲမွာ ရႏိုင္သည့္ အျခားပစၥည္းအတိုအထြာေတြပါ ေပါင္းစပ္အသံုးျပဳျပီး ပံုစံသစ္ေတြ

ဖန္တီးတည္ေဆာက္တတ္တာ ေတြ ့ရစျမဲ ျဖစ္သည္။ တစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ပန္းခ်ီခ်ိန္သာမဟုတ္ဘဲ အျခား

အားလပ္သည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ပါ တင္ကာတိြဳင္းမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု စမ္းသပ္တည္ေဆာက္ၾကည့္ေနတာ ေတြ ့ရသည္။

သူတို ့တည္ေဆာက္ထားသည့္ ပံုစံေတြက ပန္းခ်ီစတူဒီယိုမွ စတိုခန္းတစ္ခန္းလံုး ျပည့္ရံုမက သူ ့ေနအိမ္ ေျမတိုက္ခန္းပါ

ျပည့္လုနီးပါးျဖစ္ေနသည္။

သည္ေက်ာင္းသား ပါလာသည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အထူး၀မ္းေျမာက္ရသည္။ သူက တီထြင္ဖန္တီးတတ္ေသာဉာဏ္

ထူးကဲရင့္သန္လွသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ သူ ့ဆီက ကၽြန္ေတာ္ပါ ပညာရသည္။ ျပီး၊ သူ၏ ဖန္တီးမႈစြမ္းအားေတြက

တျခားေက်ာင္းသားမ်ားဆီသို ့ပါ ကူး စက္သြားရာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလိုအေလ်ာက္ လက္ေထာက္နည္းျပတစ္ေယာက္ရသလို

ျဖစ္ေနသည္။ သူႏွင့္ တျခား အလားတူေက်ာင္းသားမ်ိဳးေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ‘ဘုရင္မပါထိုးေကၽြး ကစားတတ္သူမ်ား’ ဟု ျမင္ပါသည္။

တစ္ခုပဲရွိသည္။ သည္လိုတီထြင္တတ္ ေဖာက္ထြက္ေတြးတတ္သူမ်ားကုိ ခ်ီးေျမွာက္အားေပးသည့္အခါ သူတို ့ႏွင့္

ေတြးနည္းေတြဟန္မတူသည့္ အျခား ေက်ာင္းသာမ်ား စိတ္ပ်က္သြားႏိုင္တာ ေတြ ့ရသည္။ “ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလို ဖန္တီးတတ္တဲ့

လူမ်ိဳးမွမဟုတ္တာ” ဟူ၍ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္က ေျပာလာတတ္သည္။

“ ညအိပ္တဲ့ အခ်ိန္ မင္းအိပ္မက္ေတြဘာေတြ မမက္ဖူးဘူးလား” သည္အခါမ်ိဳးတြင္ ကၽြန္ေတာ္က ေမးသည္။

“မက္တာေပါ့ ဆရာ”

“ ဒါျဖင့္ မင္းအိပ္မက္ေတြထဲက အထူးဆန္းဆံုး တစ္ခုေလာက္ ေျပာစမ္းပါ”

သည္အခါ ေက်ာင္းသားက သူေလထဲမွာပ်ံေနတာတုိ ့၊ တစ္ျခားျဂိဳဟ္ကမ ၻာတစ္ခု ေရာက္သြားတာ၊ ကာလယႏ ၱရားႏွင့္ ပါသြားတာ၊

ကိုယ္ေပၚမွာ ေခါင္းသံုးလံုးေပါက္လာတာ စသျဖင့္ ဆန္းဆန္းျပားျပား မျဖစ္တန္ရာ တာေတြကို သူ ့အိပ္မက္ထဲၾကံဳရဘူးတာ

ေလွ်ာက္ေျပာမည္ျဖစ္သည္။

“ကဲ မင္းဟာေတြက တကယ့္စိတ္ကူးစိတ္သန္းအဆန္းအျပားေတြ မဟုတ္ဘူးလားကြ၊ ဒါေတြမင္းကို ဘယ္သူစဥ္းစားေပးသလဲ”

“ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ျဖစ္တာပဲ”

“ေအးေပါ့ကြ၊ ညအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းေခါင္းထဲေပၚလာတာ၊ ဟုတ္တယ္မလား”

“ဟုတ္ပါတယ္”

“ဒါဆို အဲဒီဆန္းဆန္းျပားျပား စိတ္ကူးေတြ အိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မဟုတ္ဘဲ အခုလို ႏိုးေနတဲ့ အခ်ိန္အတန္းထဲမွာ ေဖာ္ၾကည့္ ေတြးၾကည့္ေပါ့ကြ၊

မဟုတ္ဘူးလား”

ေနာက္ထပ္မွတ္ေက်ာက္တစ္ခုအေၾကာင္း ေျပာျပီးလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့့္စကားေတြအားလံုး ဆက္စပ္မိကာ အဓိပၸာယ္ေပၚလာပါလိမ့္မည္။

ပူအိုက္ေသာ ေႏြရာသီေန ့တစ္ေန ့ ေျမထဲပင္လယ္ထဲရွိ ခရိကၽြန္းမ်ာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနသည္။ ဆိပ္ကမ္းအနီး ကေဖးဆိုင္တစ္ဆိုင္၏

ရြက္ဖ်င္အမိုးေအာက္မွာ ေနရိပ္ခိုကာ အေအးေသာက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနသည္။ အပူူခ်ိန္ ၃၇ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ရွိေနျပီး

ေလကျငိမ္ေနသည္။ ဆိုင္မွာ လူကလည္း ျပည့္က်ပ္ေနရာ စားေသာက္ဆိုင္၀န္ထမ္းေတြေရာ ဧည့္သည္တိုးရစ္(စ)မ်ား ပါအားလံုး

စိတ္ခပ္တိုတိုျဖစ္ေနၾကသည္။ ထစ္ခနဲဆို ရန္ထျဖစ္ၾကမည့္ ပံုစံမ်ိဳး။

သည္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးစားပြဲမွာ ၾကည့္ေကာင္းသည့္ လူငယ္စံုတြဲတစ္တြဲထိုင္ေနတာ ေတြ ့ရသည္။ ၀တ္စားထားတာက

ေႏြရာသီဖက္ရွင္ အျပည့္အစံု။ အေၾကသား ဖ်င္ထည္အကၤ်ီ ေဘာင္းဘီႏွင့္။ သားေရကြင္းထိုးဖိနပ္အေကာင္းစားႏွင့္။ အမ်ိဳးသားက

အရပ္သိပ္မျမင့္ေသာ္လည္း ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းၾကံ့ၾကံ့ခုိင္ခိုင္။ သံလြင္ေရာင္ အသားအေရႏွင့္၊ အနက္ေရာင္ဆံပင္ႏွင့္၊

ရွည္ရွည္သြယ္သြယ္၊ ဆံပင္က ေရႊ၀ါေရာင္။ စားပြဲထိုးကို ေစာင့္ေနဆဲ တစ္ေယာက္လက္ကိုတစ္ေယာက္ ဆုပ္ကိုင္ကာ ခ်စ္တင္းစကားေတြ

တီးတိုးဆိုၾကသည္။ တခစ္ခစ္ရယ္ၾကသည္။ ျပီး၊ အားပါးတရရယ္ၾကသည္။

ထို ့ေနာက္ ႏွစ္ဦးသား ေနရာမွရုတ္တရက္ထကာ သတၱဳစားပြဲေလးကိုမျပီး ဆိုင္ေရွ ့ေအာက္ဖက္နားရွိေရထဲဆင္းသြားသည္။

ေရသိပ္မနက္သည့္ တစ္ေနရာမွာ စားပြဲကိုခ်ျပီး အမ်ိဳးသားက တစ္ေယာက္တည္း ျပန္တက္လာကာ ကုလားထိုင္ႏွစ္လံုးယူသည္။

ျပီးလွ်င္ သူ ့အမ်ိဳးသမီးအား ကုလားထိုင္တစ္လံုးမွာ က်က်နန ေနရာခ်ေပးျပီး ေနာက္တစ္လံုးမွာ သူထိုင္သည္။ ေရက ခါးလယ္ေလာက္။

ဘာလုပ္ၾကပါလိမ့္ဟု သူတုိ ့အား ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည့္ ပရိသတ္ သေဘာက်သြားကာ တဟားဟားရယ္ျပီး ၀ိုင္း၀န္း ၾသဘာေပးၾကသည္။

သည္အခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာတင္းတင္းႏွင့္ စားပြဲထိုးတစ္ေယာက္က ေပါက္ခ်လာသည္။ သူတို ့ဆီ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ျပီး

မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ေနာက္ေတာ့စားပြဲခင္းရယ္၊ လက္သုတ္ပု၀ါရယ္၊ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြရယ္ယူကာ ေရထဲဆင္းသြားျပီး

စားပြဲကို ခင္းက်င္းေပးသည္။ ျပီး သူတုိ ့စားစရာမွာၾကားတာေတြ မွတ္သားသည္။ သူေရထဲျဖတ္ျပီး ျပန္လာေတာ့ ကုန္းေပၚရွိ

ဧည့္သည္ပရိသတ္က သူ ့ကို လက္ခုတ္ၾသဘာေပးကာ ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ လင္ပန္းတစ္ခ်ပ္ႏွင့္အတူ

သူျပန္ထြက္လာသည္။ လင္ပန္းေပၚ၌ ေရခဲခ်ိဳင့္ထဲတြင္ ေထာင္ထားသည့္ ရွန္ပိန္ပုလင္းႏွင့္ ဖန္ခြက္ႏွစ္ခြက္။ သူက ေရထဲခပ္ရဲရဲပင္

တစ္ၾကိမ္ထပ္ဆင္းသြားျပီး ခြက္မ်ားထဲ ရွန္ပိန္ငွဲ ့ေပးသည္။ ေရေမာင္ႏွံက ရွန္ပိန္ခြက္ကိုယ္စီ ကိုင္ေျမွာက္ကာ တစ္ေယာက္ကို

တစ္ေယာက္တို ့စ္လုပ္သည္။ ျပီးစားပြဲထိုးကိုေရာ ဆိုင္ထဲက ပရိသတ္ေတြဆီသို ့ပါ ခြက္ကို ကိုင္ေျမွာက္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။

သည္အခါ ပရိသတ္က တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါး ေအာ္ဟစ္ေၾကြးေၾကာ္ျပီး စားပြဲမ်ားေပၚတြင္ ခင္းက်င္းျပင္ဆင္ထားသည့္ ပန္းအိုးမ်ားထဲမွ

ပန္းေတြကိုေကာက္ယူကာ ေမာင္ႏွံဆီသို ့ပစ္ေပါက္အားေပးၾကေလသည္။

သည္ေနာက္တြင္ တျခား စားပြဲသံုးလံုးလည္း ေရထဲဆင္းကာ ေန ့လည္စာစားပြဲကို အတူတြဲ က်င္းပၾကသည္။ ေစာေစာက

မၾကည္လင္သည့္ ဆိုင္၀န္းက်င္သည္ ယခုေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲအသြင္သို ့ကူးေျပာင္းသြားခဲ့သည္။

ၾကည့္စမ္း၊ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္သလဲ။

စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

စတိုင္အက်ဆံုး ေႏြရာသီ၀တ္စံုကို ၀တ္ထားတာမို ့လို ့ ေရထဲမဆင္းရေတာ့ဘူးလား။

စားသံုးသူက ေရထဲေရာက္ေနရံုႏွင့္ စားပြဲထိုးက သူ ့ကို အစားအေသာက္ သြားမပို ့ေတာ့ဘူးလား။

တစ္ခါတစ္ရံ ထံုးစံဆိုေသာ စည္းေၾကာင္းကို ေက်ာ္သင့္လွ်င္ ေက်ာ္ရပါမည္။ စာသင္ခန္းမွာမွ မဟုတ္ပါ။ စစ္တုရင္ပြဲမွာမွ မဟုတ္ပါ။

ဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ ့ရသည့္ အေနအထားေတြက တင္ကာတြိဳင္းဗူးႏွင့္ ဖန္တီးမႈ စြမ္းရည္စမ္းသပ္သလို၊ စစ္တုရင္ပြဲတစ္ပြဲ အၾကိတ္အနယ္

ဆင္ႏႊဲရသလို ျဖစ္လာသည့္အခါမ်ိဳးမွာ စည္းေဘာင္ေတြ ေဖာက္ထြက္ျပီးေတြးကာ ဘယ္သူမွ ထင္မထားသည့္ အကြက္ထဲ ဘုရင္မကို

ေရႊ ့ထည့္လုိက္တာမ်ိဳး လုပ္တတ္ရပါမည္။

 

 

 

 

< Prev		Next >